1 Temmuz 2016 Cuma

Heeley - Agarwoud

     Erimiş beyaz naylonu andıran yapısıyla yoğun tütsü. Beşinci dakikadan sonra rengi kahverengiye dönüştü. Harika bir manolya kokusuyla kaplanmış öd ağacı.
     Orta notalara gelindiğinde tatlı çiçeksiler ortaya çıktı. Kurumuş şeftaliyi andıran, şeftali çiçeğine benzeyen kokular. Beyaz bal kokusu.
     Sonlara gelindiğinde harika bir misk tarçın ve deri. Koku giderek güzelleşiyor. Seksi tükürük gibi kokuyor. Tatlı kösele.
Yatar Bursa Kalesinde - Nazım Hikmet
Sf: 9
     Şafaklar sarmadan dağları
     Işıklarla sular tutuşmadan
     Ağları çek, ağları.
     Çarpsın karanlıklarla
     Dolsun kayıklarımız
     Pul pul yanan balıklarla.
     Şafaklar sarmadan dağları
     Çocuklar çekelim biz ağları.
                        [İstanbul, 1929]
Sf: 10
      Yeni Sanat
     Döndü
     Bin bir volt bin bir amperle döndü motör
     Kudurmuş bir rüzgâr gibi vantilatör
     Koptu avarasından..
     Girdi
     Çelik yaylı aklımın som kafasından...
 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Hey
     Hey
     Yeni sanatın makinalaşan şaheserini
     Kuş sütüyle beslenen kuş kafana sığdıramazsın
     Eski sanatın kadın kokan şiirlerinde bulamazsın
     Üç kat nasır patlatan avuçlarımın zahmetini!
 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Sen istersen
     Okuma, anlama bizi
     Yağsız bir şaft yatağı gibi yanan kalbimiz
     Biz haykıralım
     Sen kes sesini
     Açtık yeni sanatın 4'üncü vitesini
     Coşuyoruz artık
     Şiirimiz bizim
     Konstrüktivizm.
                    [1930/Resimli Ay, Ekim 1930]
Sf: 11
     İtirâzname-i Nâzım
     Artık bir daha
     bir kahkaha
     gibi gülmeyecek gözünüzde gözümüz.
     Teveccühünüz
     mavi bir mücevherdi başımızda.
     Başımızdan düşürdük onu,
     kaybettik.
     Gelemedik, aybettik.
     Bizi affedin diyemem.
     Zorla değil ya bu,
     kim olursa olsun
     af dileyemem.
     Ve madem ki bu böyledir,
     artık bir daha
     bir kahkaha
     gibi gülmeyecek gözlerimde gözünüz.
     Teveccühünüz
     mavi bir pırıltı, bir mücevherdir başımda.
     Başımdan düşürdüm onu,
     kaybettim,
     gelemedim aybettim.
                                                           [1931]
Sf: 12
     Baba!
     her yılbaşında
     sana söyleyecek
     bir tek
     sözüm var:
     "Seni ne kadar çok seversem
     o kadar
     çok olsun ömründen geçen yıllar..."
๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Baba!
     Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım!
     Nu zulüm, ne ölüm, ne korku
     başımı eğemez!
     Yalnız senin elini öpmek için
     eğilir başım.
     Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım...
                                                           1/1/1932
Sf: 14
     Karıma Birinci Mektup
                    33.10.25
                    Bursa
                    Hapishane
     Anne:
     af olursa
     nasip olur
     üç güne dek
     saçlarını okşayabilmek...
         ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Yavrum!
     Uyuyamıyorum!
     Görünmez kuşlar ötüyor
     üstünde kızıl ağaçların.
     Alevli bir duman gibi tütüyor
     gözümde saçların!
          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Saçları altın
     dudakları nar
     koyu kehribar
     gözlü sevgilim!
     Çıkacağımdan
     emin değilim.
     Tutmaz bizleri af!..
         ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Bak ne tuhaf
     ne güzel
     ne harikulâde ışıldıyor
     ay ışığı
     pencerenin
     demirlerinde!
          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Elbette ben
     böyle demirlerle bölünmeyen
     aya
     kavgaya
     ve sana kavuşacağım
     günün birinde...
Sf: 15
     Karı!
     Kış geldi
     gönder benim yün çorapları!
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Birimiz dışında demir kapının
     içinde birimiz.
     Kim bilir
     kaç kış daha geçireceğiz?
     Üzülme benim için!
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Renk gören
     ses duyan başımla
     ellerini yüreğimde sıktığım
     arkadaşımla
     saatları gün
     günleri ay
     ayları yıl edip devirmem kolay!
     Ay ışığı pencerenin demirlerinde
     kavuşacağız günün birinde...
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Düşmanlara gam.
     Dostlara selâm.
     Kalbimde çocuklarım.
     Seni kucaklarım.
     Canın sıkıldıysa bu mektuptan beni affet!...
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Kocan:
     Nâzım Hikmet...
Sf: 26
     Denizdeki Şişe
     Ölü bir lodos vardı;
     suyun üstünde dalgalar
     tembel, ağır balıklar gibi yuvarlanıyorlardı.
     Yuvarlanıyorlardı, dilsiz sağır;
     yuvarlanıyorlardı hiçbir yere çarpmadan,
     yenilmeden hiçbir şeye,
     hiçbir şeyi yenmeden,
     çatlayıp köpüklenmeden;
     yuvarlanıyorlardı sonsuz
     sonsuz bir can sıkıntısı halinde.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Bu kahrolası dalgaların elinde,
     Tunus'un şarkında, Malta'nın şimalinde
     tahta bir tabut gibi yüzüyordu teknemiz.
     Direklerde, iplerde, kaplamalarda gıcırtılar,
     bir ölü duası gibi rüyasız bir sayıklama.
     Ve tane tane, bir bir
     ömrün kısalığına, ihtiyarlığa, beylik, âdi kederlere dair
     korkunç kötü şeyler gelirken aklıma
     birden bire suyun üstünde gördüm onu.
     Bir şişe.
     Tek başına, yapayalnız.
     Küçücük boynu uzanmış güneşe,
     topraktan ve insandan uzak
     yüzüyordu duyun üstünde batıp çıkarak.
     Ve bu sonsuz
     ve bu ölü suların
     ağır ağır kımıldanan yığını
     çoğaltıyor
     büyültüyor
     dayanılmaz bir hale getirtiyordu
Sf: 27
     Yusuf geçti dümene
     yanaştık ona.
     Ve uyandırır gibi bir çocuğu korkulu bir uykudan
     onu çekip aldık sudan.
     Soğuk, ıslak ve karanlıktı.
     İçinden bir kâğıt çıktı.
     Okudum:
     «Dayanamadık artık!
     «1823 senesi 16 Eylülünde,
     «Septe boğazı önünde,
     «Gömleğimizi grandi gabya çubuğuna,
     süvariyi mizana direğine astık.
     «Fakat gitgide daraltarak denizi
     «Yelkenler kovalıyor peşimizi.
     «Kardeşler!
     «Bu şişe elinize geçerse eğer,
     «Yolumuzu bekliyenlere
     «Septe Boğazı'nda batırılan
     «Üç direkli İrma fırkateyninden verin haber!»
     Yusuf yüzüme baktı
     ─ Geç kaldık, dedi.
     tam bir asır.
     ─ Hayır geç kalmadık, dedim,
     Barselon'a gidiyoruz.
                         [Mayıs 1937/Her Ay, 20.5.1937]
Sf: 31
     Akdeniz'de Dolaşan Hayalet
     Akdeniz'de bir hayalet dolaşıyor
     bir İtalyan neferinin hayaleti.
     Sırtında düğmemeleri koparılmış ceketi,
     sırtında delik deşik, parça parça eti
     ve terli şakaklarında kan.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Korkarak
     boşluğa yuvarlanmaktan,
     gündüz güneşe sarılıp
     gece yıldızlara
     dolaşıyor Akdeniz'de bağıra bağıra.
                 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Tanıyorum onu ben.
     O, sağlığında bir kaçaktı;
     ve kurşuna dizilmeseydi eğer
     daha yıllarca yaşayacaktı.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Tanıyorum onu ben.
     O kaçtı Aduva'da cepheden,
     kaçtı yangından kaçan bir hayvan gibi.
     Kaçtı ne bir fikir
     ne bir dâva
     ne bir hak için.
     Kaçtı sadece, ölmemek
     yaşamak için.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Ölümü bilmiyordu.
     Ne Hamlet'i okumuştu, ne Dante'den bir şiir.
     Ve yoktu en ufak fikri
     kitapların muamması ölüme dair.
Sf: 32
     Kurşuna dizilirken
     birdenbire aklına gelen
     bir düğün duası okuyordu.
     O, ölümden değil
     ölmekten korkuyordu.
     Her şeyden üstün
     her şeyden önce
     yaşamak istiyordu sadece.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Kadınlı
     kadınsız,
     tok
     aç,
     herhangi bir ağaç
     bir kuş
     bir bulut
     bir balık
     bir bardak su
     bir avuç toprak
     gibi yaşamak...
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Ve bu ölmemek
     sadece yaşamak isteyen kaçak
     bir sabah bir çiçek
     bi dalda açarken
     dizildi kurşuna.
              [1937/Yedi Gün, 9.6.1937]
Sf: 33
     Yaşamak Kasideleri I
     Dağıldı birdenbire
     alnına düşen saçlar.
     Birdenbire toprakta bir şeyler kımıldadı.
     Bir şeyler konuşuyor
     karanlıkta ağaçlar.
     Çıplak kolların üşüyecek.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Uzaklarda
     görmediğimiz bir yerde
     ay doğuyor demek.
     O daha yapraklardan inip
     senin omzunu aydınlatarak
     gelemdi bize kadar.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Rüzgâr çıkar ay doğarken.
     Ağaçlar konuşuyor.
     Kolların üşüyecek.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Yukardan
     karanlıkta kaybolan dallardan
     bir şey düştü ayağının dibine.
     Sokuldun bana.
     Çıplak etin tüylü bir yemiş kabuğu gibi elimin altında.
     Ne bir yürek türküsü, ne «aklı selim»,
     ağaçların, kuşların, böceklerin önünde,
     karımın eti üstünde
     düşünüyor elim.
     Bu gece elimin okuyup yazması yok.
Sf: 34
     Ne sevgisiz, ne sevgili...
     Su başında bir parsın dili
     bir asma yaprağı
     bir kurt pençesi gibi o.
     Kımıldamak, nefes almak, yemek, içmek.
     Toprağın altında çatlayan bir çekirdek
     gibi elim.
     Ne bir yürek türküsü, ne «aklı selim»,
     ne sevgisiz, ne sevgili.
     Karımın eti üstünde üşünen:
     ilk insanın eli.
     Toprakta suyu bulan bir kök gibi o
     diyor ki bana:
     «Yemek, içmek, soğuk, sıcak, kavga, korku,
     renk,
     ölmek için yaşamak değil,
     yaşamak için ölmek..
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Ve şimdi ben
     yüzümde dolaşırken dişi kırmızı saçlar,
     toprakta bir şeyler kımıldanır
     bir şeyler konuşurken karanlıkta ağaçlar
     ve uzaklarda
     görmediğimiz bir yerde ay doğarken,
     elim, karımın eti üstünde,
     ağaçların, kuşların, böceklerin önünde,
     yaşamak denen şeyin,
     su başındaki parsın, çatlayan çekirdeğin,
     ilk insanın hakkını istiyorum.
                            [1937/Yedi Gün, 7.7.1939]
Sf: 35
     Güneşte
     denizin sonunda mavi bir duman gibi
     gözümde tütüyorsun.
     Yeşil bir erik dalı yüreğim
     sen altın tüylü bir yemiş
     sallanıyorsun.
     Fakat ben seni böyle bir yemiş ve bir duman gibi görmenin yerine
     sahiden görmek istiyorum çıplak ayaklarını
     sahiden dokunmak istiyorum uzun parmaklı ellerine!..
                                                                               1938-13 İkinciteşrin
                                                                             İstanbul Tevfikhanesi
Sf: 46
     Sol gözü kördür
     şef istasyonun;
     makasçı topaldır.
     Ve tamponları kırıktır makastaki vagonun.
     Onları askere almadılar.
     Yeşil başörtülü kadın
     güldü iki adama.
     ─ Hangisine?
     Belli değil! ─
     Onlar onun
     gözlerinin nefreti
     ve etinin acısıydı.
     Kör: kocasıydı
     ve gizlice koynuna giriyordu topalın...
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Bozkırda üç insandılar.
     Makasta unutulan
     tahta vagona benziyorlardı.
     Kollarını başka topraklara götürmek,
     başka güneşler, başka akşamlar görmek,
     bir kavuşma hasretiyle yolculuk
     kabil
     değil...
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑     Erkeklerin gözleri merhametsiz,
     parmakları kalın,
     çakalın
     ve tilkinin işaretleri
     vardır âdetlerinde.
     Uçsuz bucaksız yatan
     ölü toprağı
     taşırlar etlerinde.
Sf: 47
     Ve etini kanatan
     yürekleri
     bozkırın
     sarı
     iri
     dikenleri gibidir...
     Bozkırın ortasında
     belki bir dişiyi
     paylaşamadıkları için
     değil,
     1921 senesi, bu üç kişiyi
     dünyadan
     ümitten
     ve insan sevgisinden uzak
     yaşamaya mahkûm ettiği için:
     Bir gece iki erkekten biri
     damaya sürerken taşı,
     alnında kanlı bir delik,
     masaya düşecek başı.
     ─ Allah
                  nasibederse ─
     yeşil başörtülü kadın
     ambarda parmakları birbirinin boğazına gömülü
     iki ölü
     görecek.
     Ve tek taş yüzükle
     gümüş kösteği
     sandığına koyup
     götürecek...
                                                              1921 senesi
                                                 Kânunusaninin sonu.
                                                                    Sis vardı.
Sf: 55
     Ahmet ─ (onbaşı.)
     Balkan Harbinde gitti,
     Seferberlikte gitti,
     Yunan harbinde gitti.
     «Ha dayan hemşerim sonuna vardık!»
     sözü meşhurdur.
Sf: 66
     ─ Bebeleri komşuya koyup geldik.
     Harman öylece durur...
     ─ Babacığım, kardeşim.
     Karnında barsağı düğümlenmiş.
     ─ Çözülmez mi ki?
     ─ Çözülmez kendiliğinden.
     Açacağım karnını
     barsağı çözeceğim.
     ─ Ellerinle mi?
     ─ Ellerimle.
     Gürültüyü duyuyor musun?
     Âletleri kaynatıyorlar.
     Tertemiz pırıl pırıl.
     ─ Kurtulur mu ki?
     ─ Karnını yarmazsak ölür mutlaka.
     ─ Bir sarı hap.
     ─ Olmaz!
     İstersen hastanı al, geri götür.
     Senin iznin olmadan
     açamayız karnını.
     Sen izin vereceksin
     ben bıçağı çalacağım.
     Kanun böyle yazıyor.
     Bir kâat imzalarsın.
     ─ Ne kâadı?
     ─ Razıyım, diye.
     Dolaş.
     Düşün biraz...
     ─ Ölür mü ki?
     ─ Karnını açmak lâzım.
     Lâkin mal senin.
     Kanun böyle yazıyor.
     ─ Kurtulur mu ki?
Sf: 67
     ─ Karnını yararsak belki kurtulur.
     Karnını yarmazsak ölür mutlaka.
     Şu ahlatın altına otur.
     Düşün.
     Sonra gel, kâada bas mührünü.
     ─ Mührüm yok.
     ─ Parmak basarsın... 
                 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     ......
     ..........
     ─ Bakın Nâzım Bey,
     benim adaşa bakın.
     Çömeldi oturuyor
     Korkuyor sanki
     sırtını apaca dayamaktan.
     İçerlerden
     stepten geldiğine eminim.
     Step damgasını vurur adama.
     Beni hiç sevmiyor.
     Bana düşman.
     Ve ümitsiz.
     Ben bu büyük yapıdaki efendiyim.
     Sarı bir hap verecek yerde
     ona inadına kötülük eden insan.
     Tapu kâtibi ve ben,
     ikimiz de bir...
     Parmak basacak.
     İnandığı için değil,
     ben öyle emrettiğim için.
     Beni sevmiyor.
     Bana düşman.
Sf: 68
     Karısını gördünüz mü?
     Bir toprak parçası halinde.
     Hastalıktan değil.
     Senelerden beri.
     Sonra gebe.
     İki bebesi de var.
     Demek ki hâlâ su ısıtıyor,
     hâlâ giriliyor koynuna.
     Kafa kâadına baktım.
     1321.
     Bir yaşında,
     bin yaşında olabilir.
     Yaşamamış ki...
     Meselâ,
     ne bileyim,
     deniz hakkında fikri yoktur.
     Meselâ,
     düşünmemiştir bile
     mümkün olabildiğini
     gün doğarken uyumanın.
     Bakmayın yüzüme öyle muhabbetle!
     Ben hapiste yatamam.
     Malum,
     dünyaya bir kere gelir adam,
     ve ölüm
     birleştirmiyor,
     ayırıyor insanları!
Sf: 70
     Galip ─ (Şehirlerden birinde doğru.)
     (1300 küsur.)
     Tuhaf şeyler düşünmekle meşhurdur.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «Kâat helvası yersem her gün,» diye düşündü.
     (10 yaşında.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «Babamın bıçakçı dükkânından
     akşam ezanından önce çıksam,» diye düşündü.
     (11 yaşında.)
Sf: 71
     «Sarı iskarpinlerim olsa,
     kızlar bana baksalar,» diye düşündü.
     (15 yaşında.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «Babam neden kapattı dükkânını?
     Ve fabrika benzemiyor babamın dükkânına,»
     diye düşündü.
     (16 yaşında.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «Yövmiyem artar mı?» diye düşündü.
     (20 yaşında.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «Babam ellisinde öldü
     ben de böyle tez mi öleceğim?»
     diye düşündü.
     (21 yaşındayken.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «İşsiz kalırsam,» diye düşündü.
     (22 yaşında.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «İşsiz kalırsam,» diye düşündü.
     (23 yaşında.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «İşsiz kalırsam,» diye düşündü.
     (24 yaşında.)
Sf: 72
     25 yaşında altı ay işsiz kaldı.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     «İşsiz kalırsam,» diye düşündü.
     (26 yaşında.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     Ve zaman zaman işsiz kalarak
     «İşsiz kalırsam, » diye düşündü.
     (50 yaşına kadar.)
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     51'inde «İhtiyarladım!» dedi,
     «babamdan 1 yıl fazla yaşadım.»
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     Şimdi 52 yaşındadır.
     Ve saplanıyor kafası geceleri
     düşüncelerin en tuhafına:
     «Kaç yaşında öleceğim
     ve ölürken üzerimde yorgan olacak mı?»
     diye düşünüyor.
Sf: 73
     Hamdi ─ (Çerkeş'in Kavak köyünden.)
     338'de dünyaya geldi.
     Tuzladılar.
     Yumuşaktı.
     Sevindiler oğlan olduğuna.
     Kırkı çıkmadan
     buğdayın dibinden güneşe baktı.
     Öğrendi toprakta yatmasını...
     Ev karanlık.
     toprak güzeldi.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     Çiçek çıkardı 339'da.
     Ellerini bağladılar.
     340'da yürüdü.
     341'e kadar
     dolaştı dünyadaki 26 haneyi
     4 sokağı.
     Hayvanları ve yağmuru sevdi.
     ─Yalnız bayramları helva pişiyordu.
     Ağlamadı artık 
     anası dayak yerken.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     Fırtınalı bir kış oldu
     1925'e girerken.
     ( Eski tarih 1342.)
     Öküzün bir teki öldü.
     Babası gitti askere.
     Çok rahmet yağdı.
     Çok çok kabak yediler.
Sf: 83
     Hasretini, yokluğunu, sensizliği
     bir ateş yanığı gibi öyle acıyla duydum ki yüreğimin etinde,
     gitgide çoğalarak
     gitgide derin işleyerek
     öyle dayanılmaz oldu ki bu
     seni boğabilirdim senden kurtulmak için
     çünkü seni o kadar çok seviyorum.
                          25-2-43
Sf: 87
     2.
     Leylâ ile hep seni konuşuyoruz:
     «Babam mektubu ne zaman alacak?» diye soruyor hep...
     «Bu gece yatacağız, sonra alacak, değil mi?» diyor.
                            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Peynirli pide yaptık.
     Hatırladık seni,
     bahçede yedik.
     Babamız, sizi özledik.
                            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Şimdi Leylâ'nın bir sürü yaramazlığını söylediler.
     Onu bir temiz dövmek için mektubu kesiyorum.
                           ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Geldi Leylâ.
     Azarladım.
     Ağlamaya başladı.
     Dövemedim.
     Koca çınarın altına, iskemleye  oturttum,
     bir de batan hırkası vardır
     hiç sevmez
     giydirdim onu da.
     Oturacak minicik burnuyla akşama kadar
     yapayalnız.
     Şimdi sen fena halde acımışsındır.
     Ne yapalım fakat,
     adam olması için böyle lâzım, babamız.
     Başım ağrıyor.
     En iyisi hiç çocuğu olmamak,
     bunu diyemiyorum bir türlü.
     Seviyorum çocukları bütün eziyetleriyle.
     On iki çocuğum olsaydı
     dünyanın en bahtiyarı ben olurdum,
     düşün:
     birinin eksiği ötekinde tamam.
Sf: 88
     3.
     Hesabettim:
     bugün tam
     sen içeri gireli üç sene oluyor
     ve ben ağabeyimin evindeyim iki senedir.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     «Hapiste günler ağır geçer
     ama seneler çabuk,» derdin,
     hapiste insanı olan için de öyle:
     günler ağır
     seneler çabuk.
                 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Ellerinden öperim kocacığım,
     babacığımız ellerinden öperiz.
Sf: 91
     7.
     Bir sürü dünya münasebetsizliğiyle uğraşıyorum.
     Hepsini alt etmeye ahdettim.
     Yine bekledim piyangoyu
     çıkmadı.
     Yine alacağım, inadettim,
     hem de bak görürsün, elli bin vuracak.
     Komşumuz Cemilânım her gün bana geliyor,
     ama yalnız bana
     biraz da anneme.
     Bir saat oturur, gider.
     Sen onu tanımazsın,
     ama o seni seviyor,
     sen de onu sev.
     Ne harikulâde kadın.
     Güzel elâ gözlerinde kuyruklu sürmeler,
     küçücük ağzı boyalı,
     yaşı altmışa yakın.
     Tansiyonu düşük, kalbi var.
     İşi gücü, aklı fikri: resim yapmak.
     Kızlığından beri yaparmış.
     Kocası ölünce on sene evvel
     mücevherlerini satıp Roma'ya gidiyor elli yaşında.
     Bereket versin ki satmamış burdaki evini
     yoksa dönüşünde acından ölecekmiş kadıncağız.
     Şimdi geçiniyor alt katı kiraya verip.
     Evi bir âlem:
     Püsküller, saçaklar, incik boncuklar,
     sonra dağ taş resim:
     yağlıboya, pastel.
Sf: 92
     Hepsi birbirinden güzel çıplak kadın resimleri.
     Bir iki erkek başı da yok değil,
     ama onlar da peri padişahının oğlu.
     Sonra o ne tatlı, yumuşak renkler:
     şarap tortusu, gülkurusu, yavruağzı,
     ve karyağdıların, pembelerin çeşidi,
     limonküfü, camgöbeği, zümrüt yeşil
     ve pırıl pırıl eflâtun.
     Sabahtan akşama kadar
     haşır neşir boyalarıyla hâtun.
     Burnunda gözlüğü,
     (onu yalnız resim yaparken takar,
     çünkü dehşetli nefreti var ihtiyarlığı hatırlatan şeylere,
     gücenip küsüyor ihtiyarlığının ima edilmesine bile,
     insana düşman oluyor âdeta),
     ne diyordum,
     burnunda gözlüğü fırçalar dişlerinin arasında,
     (kırmızı saplı, beş kuruşluk küçük tutkal fırçaları,
     çünkü ötekiler daha pahalıymış.
     Zaten tuvalini bile kendi yapıyor:
     patiskayı tutkalla üstübeçleyip),
     ne diyordum,
     dişlerinin arasında fırçalar
     ve sürmeli gözlerini kısıp sürerek
     kendini bir kerre kaptırdı mı renklere
     dünya yıkılsa farkında olmuyor.
     Nitekim farkında olmamış Şahin Paşaların evi yanarken.
     Ertesi gün bana:
     «Yazık, göremedim, resme dalmışım, kızım,» dedi,
     «fakat yangın yerini gördüm demin
     yangın yeri çirkin.»
Sf: 94
     Gözlerinden öperim,
     hayır, ellerinden.
     Son mektuplarımda «Ellerinden öperim» demiyorum galiba.
     Bak da, yaz.
     İçim burkuldu,
     nasıl olur da öyle demem!
     12.
     Leylâ uyuyor.
     Bugünlerde pek iyileşti.
     Fakat dün ağzında değnekle iskemleye çıkmış
     düşüş.
     Değnek battı damağına.
     Bu kadarla geçiştirdik.
     Gece yatakta benden gizli ağladı hep.
     Ölümden çok korkuyor.
     «Ölür müyüm?» diye sorar hemen.
     Bu kızda bu ölüm korkusu neden?
     Hem anlatsana bana:
     nasıl oluyor da çıldırmıyoruz
     öleceğimizi bildiğimiz halde?
     Yoksa, ben ölmem gibi mi geliyor insana.
     Dayım söylüyor:
     cephede herkes böyle düşünürmüş,
     doğru mu?
     Yoksa ölmeye de mi alışıyoruz
     ihtiyarlamaya alıştığımız gibi.
     Bence bunun sebebi şu:
     her birimizdeki kısalığına rağmen
     yaşamak daha kuvvetli ölümden...
                 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Ellerinden öperim.
Sf: 97
     13.
     Sana geçen yıl
     Hattâ beş gün önce yazsaydım bu hikâyeyi.
     Ama şimdi hiçbir şeye gülmek gelmiyor içimden,
     benim de öyle.
     Bazan ayıp sayıyor gülmeyi insan.
     Bugün 1941 yılı 27 Haziran.
    14.
     Hep aklımda fikrimde senin çıkman.
     Çık,
     bir hafta sonra ölmeye razıyım.
     Seni dışarıda gördükten sonra ölürüm ben,
     ziyanı yok.
Sf: 98
     15.
     Mektubun geldi,
     oturdum, okudum, bir güzel ağladım.
     Ben artık ağlıyorum.
     Senelerdir ağlamadan acı çekmeyi öğrenmiştim.
     Şimdi ağlıyorum yine,
     bilmem neden?
Sf: 102
     20.
     Öğrenip bildireyim diye
     bir sürü iş havale etmişsin.
     Hiçbirini yapmayacağım.
     Yeni bir şey öğrenmek istemiyorum.
     Sen öğren
     ve bildirme bana.
Sf: 104
     21.
     İki gündür
     bahçede toprağın üzerinde kımıldamadan oturup kitap okuyorum.
     Kolumu kaldıracak halim yok.
     Cemilânım'daki kiracının çocuğu keman çalıyor.
     İlk geldiğim sene yeni başmıştı kemana:
     do, re, mi, fa, sol
     şimdi Çaykovski.
     O, bu yıllar içinde bir iş yaptı demek.
     Ben ne yaptım, peki?
     Yıllarım balıksız bir deniz gibi boş aktı ve akmakta.
     Ne için yaşıyorum.
     Bahçede annemin kasımpatları açmış renk renk.
     Seyrediyorum onları iki gündür.
     Kasımpatlarını seyretmek
     Ömer Rıza'nın tercümesi bir roman okumak
     ve komşunun kemanını dinlemek için yaşamak
     kâfi mi?
     Hiç olmazsa kasımpatları yetiştiren ben olsaydım...
Sf: 105
     22.
     Sana çiroz gönderemedim:
     bitmiş.
     Elbiseni burda satmaya imkân yok,
     herkes bir şeylerini satıyor
     ve zenginler «bir şeyler» değil,
     apartıman satın alıyor.
Sf: 106
     24.
     Artık burda oturamam.
     Hisara gidip ev arayacağım.
     Evi tutmam lâzım,
     kömür alabilmem için evi tutmam lâzım.
     Kendi evleri için dört ton yazılmış birader bey,
     bizim ismimizi de katmış içine.
     Bu yüzden kömür vermiyorlar bana.
     Ayrı semte tanışırsam alabilirim.
     Farkındayım,
     bu işlere aklın ermiyor.
     Zaten dışardayken de bakkaldan bile bir şey almasını bilmezdin.
     Ve gülerek güvenirdin insanlara.
     Elbette huyun değişmedi
     içeri girdikten sonra.
Sf: 107
     26.
     Ah şekerim, ah şekerim,
     Cemilânım öldü.
     Ölürken yanında ben vardım,
     gitti.
     Öleceği aklıma gelmedi hiç.
     Bir otomobil nasıl durursa öyle durdu
     ve bitti.
     Duvarda kaldı şarabîler, havayi maviler, altın sarıları.
     Ne tuhaf,
     son nefes derlerdi, anlamazdım,
     şimdi ne demek olduğunu biliyorum:
     her şeyi bırakıp
     bir daha dönememek üzre hiçbir yere, hiçbir şeye, birdenbire gidersin.
     Bu ölüm beni ayılttı.
     Sucuk pastırma geldi avukattan
     gönderiyorum sana da
     afiyetle yersin.
Sf: 110
     32.
     Telgırafını aldım.
     Cevap vermedim.
     Süleyman'ın mektubu gecikir:
     merak ─
     telgıraf,
     Niçin biraz daha soğukkanlı değilsin?
     Kızma.
     Dünyanın bugünkü halinde ölümün ne kıymeti var?
     Her gün sürüyle adam ölüyor
     ben de ölürsem ne çıkar?
     Öyle ya ancak ölürsem sana mektup yazamam.
     Bir daha telgıraf çekme,
     sinirleniyorum:
     kötü bir haber getiriyor gibi geliyor bana.
     Üzüntü içindeyim zaten, şekerim ─
     Üzüntülerim:
     kömür, ekmek,filân gibi şeyler.
     Havalar soğudu,
     odamda ateş yok.
     Bir başıma oturdum
     mektup yazıyorum sana.
     Odamın neresinde oturduğumu yazsam
     bilmezsin,
     bu, senin görmediğin üçüncü evimizdir.
     Dur resmini yapayım:
     Bu iskemle, bu masa, bu pencere,
     bunlar çiçekler.
Sf: 111
     Bu koltuk (içinde ben varım)
     Şurası dolap gibi bir şey:
     alabilirsem kömürlerimi koyarım.
     Bu gördüğün hem yük, hem mutfak.
     Şu da senin dede mirası meşhur kütüphanen.
     Duvara iyi bak:
     senin resmin
     altında benimkisi.
    Odam bu kadar geniş değil
    ya eşyaları küçük yaptım
    ya odam büyük kaçtı biraz.
    Biçimsiz oldu velhasıl.
    Karınız belki bir gün sahici bir ev yapar
    ama resmini yapamaz.
    33.
    Doktor ne dedi?
    Bana iyice yaz.
    Ciğerin mi zayıf?
    Rontgensiz olmaz.
    İhmal etme kuzum.
    İyi bak kendine.
    Kendin için değil benim için iyi bak.
    Gündüzleri yat.
    Ayşe benim uyumamı istiyor diye uyu.
    Çok üzülüyorum.
    Ama sakın üzülüyorum diye beni aldatmaya kalkma.
    Bana her şeyin doğrusunu bildir.
    Beni küçük felâketler yıkar
    büyük felâketlerde daima cesurum.
Sf: 112
     34.
    Bana para gönderiyorsun,
    teşekkür ederim.
    Ama çok üzüldüm:
    pek gücüme gidiyor benim için çalışman oralarda.
    Nefret ediyorum kendi kendimden.
    35.
    Seni severim.
    Bunu sen de pek iyi bilirsin.
    Fakat ilânı aşk etmek bana çok komik gelir:
    konuşmak en kolay harekettir.
     36.
     Leylâ mektebe başladı.
     Pek şeker mektepli oldu.
     Dün büyük bir ciddiyetle geçti karşıma
     ve minicik burnunu havaya kaldırarak:
     «Anne,» dedi,
     «babamız niye zengin değil?»
     «Zengin olmak kolay da ondan,» dedim,
     «çalışmak istemez
     akıl istemez,
     halbuki babamız da çalışıyor insanların çoğu gibi,
     insanların çoğu gibi akıllıdır.»
     Leylâ düşündü,
     sonra her nedense biraz dargın konuştu:
     «Öyleyse ben zengin olurum, anne,
     sen bana tembel, akılsız, diyorsun ya.»
Sf: 113
     Hanım kızınız hakikatten akılsız.
     Şimdi mektubu bırakıp ona hesap öğretmeye çalıştım.
     Uğraşıp kafam çatlayıncaya kadar,
     imkânı yok.
     İki elinde on parmak olduğunu bile öğretemedim.
     İki kuzuya üç kattık, olmadı,
     denize üç taş bir, iki taş bir attık, olmadı, olmadı.
     Sersemledik ikimiz de
     bıraktık.
     Felâket.
     Biz bu kızla ne yapacağız?
     Yeni bir usul biliyorsan yaz.
     Yarın fasulyayla öğretmeye çalışırım.
     Bakalım nasıl olur?
     Ha,
     ben burda dehşetli merak saldım arıcılığa,
     iki büyük kitap okudum.
     Dayımın kovanları var:
     bal aldım kovanlardan.
     Korkum yok
     okşayabiliyorum sırtını arıların.
     Çok meraklı ince bir iş.
     Muhakkak arılarım olacak
     ve her sabah sen bal süreceksin ekmeğine.
                 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     İşte böyle şekerim,
     sana birçok şeyler yazdım
     hiçbir şey yazmamış gibiyim ama,
     bir eksiklik var
     nedir, bilmem.
Sf: 114
     37.
     Her kadın saçmadır sevdiği zaman,
     bırak da içimden seveyim seni
     açığa vurmadan.
     38.
     Şekerim,
     on dört buçuk lirayı
     ve kenarında hasret yazısını aldım
     teşekkür ederim.
     39.
     Senin kafan hasta şekerim.
     Ben de hasta olmuştum:
     bir ikindiüstü kendimi kuyuya atmak isteyecek kadar
     ve kaç kere sabahladım ellerim dizlerimde.
     Bende bir sebep vardı, bir de hakikat.
     Sende yalnız sebep var:
     benden uzaksın
     ben İstanbul gibi yerler bir başımayım
     ve ihtimallerle yüklüdür hayat.
     «Beni anlamadın, bu değil,» diyeceksin.
     Geç bir kalem
     ben seni bilirim.
     Beni her zaman göresin gelirdi, severdin beni her zaman.
     Doğru olalım:
     Sen beni kıskanıyorsun.
     Kafanda bir sürü şeyler yaratıp
     her yalnız insan gibi,
     yarattıklarına kendinde inanıyorsun.
     Sen beni kıskanıyorsun,
     ve benim gülmem tutuyor.
     Ben aşkı: hürmet
     muhabbet
     sadakat, diye anlarım,
     (Yaşasın hürriyet adalet şarkısına benzedi değil mi, diyorsun
     ne dersen de.)
     halbuki aşk sadece muhabbet sende.
     Ve bizzat sen çok iyi bilirsin, yalnız sen:
     ben kabul etmem «bir zaaf ânı» denen şeyi.
     Öyle kızıyorum ki sana
     sevmiyorum hiç kimseyi,
     ne seni, ne kızımı.
     Hem biliyorum evhama neden düştüğünü:
     ben içerde olsaydım
     sen dışarda aldatırdın beni.
     İçerde olmama ne lüzum var?
     İkimizde dışardayken beni aldatmadın mı?
     Sen alçaksın
     ve dışarı çıkar çıkmaz
     beni yine aldatacaksın.
Sf: 115
     Senin tuzlu balıkları hemen gönderemezsem kusura bakma,
     çünkü tenekeye konacak
     teneke lehimlenecek,
     unutma beni dağ başında oturduğumu.
Sf: 116
     41.
     Mektubunu aldım.
     Tam zamanında yetişti imdadıma.
     Hayvanın biri:
     senin Erzurum'a sürüldüğünü
     ve kaçıyor diye yolda arkadan vurulup öldürüldüğünü söylemiş.
     Sen de son mektubunda:
     «Burdan gidersem,» diyordun.
     Deliye döndüm.
     Şaşırdım ne yapacağımı.
     Gözlerim şişti ağlamaktan.
     Neyse uzun sürmedi, akşama mektubun geldi.
     Dünyalar benim oldu.
     Büyük bir hastalıktan kalkmış gibiyim.
Sf: 117
     42.
     Dayanmanın ne olduğunu anneler bilir,
     bir anne gibi dayanıyor bu şehir.
     44.
     Evimin içinde ayağının sesini duymak istiyorum,
     istiyorum ki kapımı çalasın
     sana kendi elimle açayım kapımı.
     Fakat kunduralarını taşlıkta çıkar kuzum çamurluysalar,
     terliklerin seni bekliyor zaten.
                      ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Sana kendi elimle yemek pişirmek istiyorum,
     kendi elimle kurmak soframızı.
     Yalnız,
     bulaşığı yine eskisi gibi beraber yıkarız.
                      ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Seninle aynı kitapları okumak istiyorum,
     (elbet yine anlatırsın bana anlamadığım yer olursa).
     Kendi elimle yıkamak istiyorum çamaşırlarını
     ve söküklerini dikmek.
Sf: 118
     Ve istiyorum ki kendi elimle alayım tozunu yazı masanın,
     (darmadağınıklığı bozmaya kıyamadan).
     Fakat artık
     sen de minderin üstünde unutmazsın yanar piponu
     ve külünü dökmezsin döşemeye.
     Çalıştığın yerde seninle yan yana çalışmak istiyorum,
     dövüştüğün yerde seninle yan yana dövüşmek,
     (ekonomik istiklâl için
     ve ev işleri esirliğinden filân kurtulmak için değil)
     burnunun dibinden ayrılmamak için.
                            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Ve nihayet
     en dehşetli hakkımı
     seninle aynı yastıkta uyumak istiyorum
     ve çocuk doğurmak sana
     en az daha iki tane...
Sf: 119
     46.
     Dört çocuklu bir kadın var.
     Ah şekerim,
     bilsen dediklerini.
     Kaçıyor çocuklarından:
     «Anne, açız,» diye feryadediyorlarmış.
     Ona ayda iki buçuk lira veriyorum,
     o da bana su taşıdı bütün kış
     kolayladı işlerimi.
     Fakirler hiçbir şeyin altında kalmak istemez.
                            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Çocukları Millet Bahçesi'ne giriyor geçen gün,
     bahçıvanlar izinli,
     yalnız bir tanesi orda
     kolluyor onu
     ve havuzun kırmızı balıklarından tutup
     getiriyorlar eve.
     Fatma'nın anlatması:
     pişirilirken yetişmiş.
     Ama ben şüpheliyim,
     yarı pişmiş,
     yarı diri
     bir kısmı çocukların karnına girdikten sonra yetişiyor anneleri
     ve kalanları fırlatıyor sokağa.
     Balıklar başlayınca toprakta kıvranmaya
     alıp küpün içine atıyor.
Sf: 120
     Gelip bana anlatıyor.
     Çocuklara yemek yolladım
     ve istedim balıkları
     Fevkalâde şeyler:
     üç tane.
     En büyükleri çok ağır yaralı,
     bir türlü gelemiyor kendine
     ölmüyor da.
     Öldüreyim diyorum bazan
     kurtulsun ıstıraptan,
     sonra kıyamıyorum iyi olur diye belki.
     Öyle kocaman kırmızı ve yaşamak hırsıyla öyle güzel ki.
     Ortancası bu sabah öldü.
     Bahçede yanaşma köpek Tomar'a verdim.
     Onun da gıdaya ihtiyacı vardı.
     Nefes aldığı müddetçe tedavi edeceğim büyüğünü.
     Ama sonra
     o da ölürse
     onu da vereceğim Tomar'a,
     bir kutuya koyup bahçeye gömeceğim,
     demiyorum,
     harp kurtardı insanları züppelikten.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     En küçükleri dünyanın en şirin şeyi.
     Kulağı ve kuyruğu yırtık
     ve pulları dökülmüş sırtıyla kavanozda geziyor.
     Şimdi ona bir isim bul,
     öyle bir şey olsun ki
     Alamanların elinden kurtulsun:
     bir şehir
     bir gemi

     bir insan.
Sf: 121
     47.
     Şimdiye olmadığı kadar aşığım sana.
     Bu, benim için yeni bir şey.
     Belki de yaş meselesi.
     Gelip onu öldüreceksin diye korkuyorum adeta.
     İçimdeki bu muazzam mahluk
                   yanlış bir bakışla devrilebilir.
     Her şeyden büyük olan insan
                   tek kurşunla yıkılmıyor mu?
     Korkuyorum.
     Ellerinden öperim.
Sf: 122
     Burda yeni peygamberler türedi birden:
     «Ben demiştim,
            ben görmüştüm,
     bundan da böyle benim dediklerim çıkacak,» diyorlar.
     Nasıl da utanmıyorlar, şaşırıyorum.
     Ne böyle bir şey söylemişlerdi,
     ne de çıkası gözleri olup biteni görebilir.
     Hani bir ayet varmış:
             «Biz onların gözlerini perdeledik
                                            bakarlar
                                                          fakat göremezler,»
                                                                          gibi bir söz,
     ─ böyle bir şey yok da ben mi uyduruyorum,
                       her neyse, 
     işte onlar bu haldeler        
                          ve öyle kalacaklar.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Kızınız şimdi mektepten geldi.
     Koşmuş,
     kızarmış yanakları,
     gözleri güneş dolu.
     Anasının çocukluğu gibi güzeldi.
     Anası şimdi de güzeldir, diyeceksiniz,
                         teşekkür ederim.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Dedenizin kütüphanesi önünde yazıyorum bu mektubu.
     Karşımda resimleriniz: 
                      adeta burnumun dibinde.
Sf: 123
     Biri mahzun
           biri gayet canlı,
     benim de sevdiğim canlı olan.
     Ve sonra...
     Çevirin gözleriniz duvara 
     bana pek çapkın bakıyorsun.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Mektup postaya gidiyor
     telaşla ellerinden öperim.
Sf: 124
     Kestim mektubu.
     Saatler geçti.
     Avluya indim.
     Nefis bir güneş var.
     Ah, gözünü sevdiğimin bozkırı,
     zerre zerre sıhhat topladığını duyuyor adam.
     Arkadaşlarla hep seni konuştuk.
     Şu an dünya
                iyi insanlarla ağzına kadar dolu gibi geliyor bana.
     Pek rahat, hatta mesudum biraz.
     Akşam oluyor,
     Ne yapalım olsun...»
Sf: 125
     Ben
     senden önce ölmek isterim.
     Gidenin arkasından gelen
     gideni bulacak mı zannediyorsun?
     Ben zannetmiyorum bunu.
     İyisi mi, beni yaktırırsın,
     odanda ocağın üstüne korsun
                        içinde bir kavanozun,
     Kavanoz camdan olsun,
     şeffaf, beyaz camdan olsun,
                      ki içinde beni görebilesin...
     Fedakarlığımı anlıyorsun:
     vazgeçtim toprak olmaktan,
     vazgeçtim çiçek olmaktan
                               senin yanında kalabilmek için.
     Ve toz oluyorum
     şaşırıyorum yanında senin.
     Sonra, sen de ölünce
     kavanozuma gelirsin.
     Ve orda beraber yaşarız
     külümün içinde külün,
     ta ki bir savruk gelin
     yahut vefasız bir torun
     bizi ordan atana kadar...
     Ama biz
     o zamana kadar
     o kadar
     karışacağız
     ki birbirimize
     atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
                                     yan yana düşecek.
Sf: 126
     Toprağa beraber dalacağız.
     Ve bir gün yabani bir çiçek
     bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
     sapında muhakkak
     iki çiçek açacak:
                     biri sen
                     biri de ben.
     Ben
     daha ölümü düşünmüyorum.
     Ben daha bir çocuk doğuracağım.
     Hayat taşıyor içimden.
     Kaynıyor kanım.
     Yaşayacağım, ama çok, pek çok,
     ama sen de beraber.
     Ama ölüm de korkutuyor beni.
     Yalnız pek sevimsiz buluyorum
                                     bizim cenaze şeklini.
     Ben ölünceye kadar da
     bu düzelir herhalde.
     Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bu günlerde?
     İçimden bir şey:
                   belki diyor.   
                                                        18 Şubat 1945
                                                        Piraye Nazım Hikmet
Sf: 127
     Köprüden, emanetçi Nuri Efendiye verip
                                 bir servi sandık yollasa bana memleketim İstanbul,
                                                                        bir gelin sandığı.
     Ç ı n n n ! diye çıngırağını çınlatıp kapağını açsam:
                                          «İki top şile bezi,
                                          iki çift bürümcük gömlek,
                                          kılaptan işlemeli mermerşahi mendiller,
                                          Edirne sabunları,
                                          tülbent torbalarda lavanta çiçeği
                                                          ve SEN» çıksan içinden.
     Yatağımın kenarına oturttsam seni,
     kurt postumu ayaklarının altına yaysam
     ve karşında elpençe divan durup
     boyun büküp
     valih ü hayran, baksam yüzüne.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Vay, anam, vay, ne kadar güzelsin.
     Gülüşünde İstanbul'un abuhavası,
     İstanbul'un lezzeti bakışında.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       A benim sultanım efendim, izin versen
     ve cüret edebilse Nazım Hikmet kulun
     koklayıp öpmüş gibi olacak yanağını İstanbul'un.
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Fakat sakın
     «Gel yanıma» deme bana.
     Elim eline değse dayanamam
                            şakkadak düşer betona
                                                      ölürüm gibime geliyor.
     .........
     .........
     Ne tuhaf şeyler yazıyorum sana sevgilim.
     «Seni seviyorum» diye telgraf çekmek varken düpedüz...
Sf: 131
     Dizboyu arlı bir gece,
     sofradan kaldırılıp,
     polis otomobiline bindirilip,
     bir tirenle gönderilerek
     bir odaya kapatılmakla başladı maceram.
     Dokuzuncu yılı biteli üç gün oluyor.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      O
     Koridorda, sedyede bir adam
     yüzünde uzun demirlerin kederi,
     açık ağzıyla sırtüstü ölüyor.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Akla yalnızlık geliyor,
                           - iğrenç ve tam,
                           delilerin ve ölülerinkine yakın -,
     ilki yetmiş altı gün:
                     sessiz düşmanlığında üstüme kapanan kapının;
     sonra, saç bir geminin baş altında yedi hafta.
     Lakin yenilmedik,
     kafam :
                ikinci bir insandı yanımda.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      O
     Çoğunun yüzünü unuttum büsbütün,
     yalnız, çok ince, çok uzun bir burundur aklımda kalan,
     halbuki kaç kere karşımda oturup dizildiler.
     Bir tek kaygıları vardı, hakkımda hüküm okunurken :
                                                             heybetli olmak.
                                                             D e ğ i l d i l e r.
Sf: 132
     İnsandan çok eşyaya benziyorlardı :
     duvar saatleri gibi ahmak,
                                    kibirli,
     ve kelepçe, zincir filan gibi hazin ve rezildiler.
                   ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      O
     Evsiz ve sokaksız bir şehir.
     Tonla ümit, tonla keder.
     Mesafeler mikroskobik.
     Dört ayaklı mahluklardan yalnız kediler.
                  ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Yasaklar dünyasındayım.
     Yarın yanağını koklamak :
                                             yasak.
     Çocuklarınla yemek yiyebilmek aynı sofrada :
                                                                            yasak.
     Yazdığın mektubun kapatmak zarfını
     ve zarfı yırtılmamış mektup almak : yasak.
     Yatarken lambayı söndürmen :
                                           yasak.
     Tavla oynaman :
                              yasak.
     Ve yasak olmayan değil,
              yüreğinde gizleyip elde kalabilen şey :
                                            sevmek, düşünmek ve anlamak.
                  ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      O
     Koridorda, sedyede öldü adam.
     Götürdüler.
Sf: 133
     Artık ne ümit, ne keder.
                           ne ekmek, ne su,
                           ne hürriyet, ne hapislik,
                           ne kadınsızlık, ne gardiyan, ne de tahtakurusu,
                           ve ne de karşında oturtup yüzüne bakan kediler,
                                                                 bu iş, bitti, tamam.
                   ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Fakat devam ediyor bizimkisi,
     sevmek, düşünmek ve anlamakta devam ediyor kafam,
     dövüşemeyişimin affetmeyen öfkesi devam ediyor.
     ve sabahtan beri karaciğer sancımakta berdevam.  
                                                                                   20 Ocak 1946
Sf: 134
     İBRAHİMİN RÜYASI
     Rüyada gördüm yari,
     açılmış memeleri,
     şöyle belden yukarı
                 bulutları arasında ay gibi gider.
     O gider, ben giderim,
     ben dururum, o durur,
     ben ona bakarım, bakar o bana.
                Gözyaşı tane tane
                        dökülür telgıraf tellerine.
     Telgıraf teli : haber,
     gözyaşı : sevinç.
     Yeter ki rüyası hayırlı olsun
                İbrahim hapiste daha on sene yatar.
                                                                        1946
Sf: 136
    YİNE DE İYİMSERLİK
     Kardeşim
     sonu tatlıya bağlama kitaplar yollayın bana
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      uçak sağ salim inebilsin meydana
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      doktor gülerek çıksın ameliyattan
     kör çocuğun açılsın gözleri
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      delikanlı kurtarılsın kurşuna dizilirken
                 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      birbirine kavuşsun yavuklular
     düğün dernek yapılsın hem de
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      sonsuzluk da suya kavuşsun
     ekmek de hürriyete
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      kardeşim
     sonu tatlıya bağlanan kitaplar yollayın bana
     onların dedikleri çıkacak
                             eninde de sonunda da...
                                                                  (1946/1949)
Sf: 139
     Yani övünmek gibi olmasın ama,
     ben bir çırpıda bir kurşun gibi delip geçtim on yılın esirliğimin.
     Ve karaciğer sancısını bırakırsak bir tarafa.
     gönül yine o gönül, kafa yine o kafa.
                                                                                         (1947)
            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      telgırafın tellerinde serçeler
     telgıraftan habersiz biçareler
     bakarkör ettiniz miletimi
     yağlı urganlara gelesiceler.
                                                    (1947)
Sf: 140
     KELAM
     Boşlukta çürür kelam
                topraktan gelmemişse
                toprağa dalmamışsa
                kökünü salmamışsa
                                                      (1947)
Sf: 139
     SULTAN HAMİT DEVRİNDE
     Sultan Hamit devrinde, Yemen'de on yıl askerlik etmemiş babam,
      yüksek memur sınıfından, paşazadeymiş kendisi.
     Ben sınıf değiştirip komünist oldum,
     dokuz yıl hapislik ettim
                                     - hem de yalnız bu sefer - 
                                           devri dilarayı Cumhuriyet'te.
                 ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      ve bu vatan hizmeti
                                  daha ne kadar sürer
                                           belli değil.
Sf: 144
     HATUNUMUN GÖZLERİ ELADIR DA...
     Hatunumun gözleri eladır da,
                                   içinde hareler var yeşil yeşil :
                                   altın varak üstüne yeşil yeşil meneviş.
     Kardeşlerim, bu ne biçim iş,
                                     şu dokuz yıldır eli elime değmeden,
                                     ben burda ihtiyarladım,
                                                                 o orda.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Kalın, beyaz boynu kırışan kızım,
     imkansızdır ihtiyarlamamız bizim,
     etin gevşemesine bir başka tabir gerek,
     zira ki ihtiyarlamak :
                         kendinden başka hiç kimseyi sevmemek demek.
                                                                                                    (1947)
Sf: 145
     YATAR BURSA KALESİNDE
     Sevdalınız, komünisttir,
     on yıldan beri hapistir,
     yatar Bursa kalesinde.
          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      
     Hapis amma, zincirini kırmış yatar,
     en ala bir mertebeye ermiş yatar,
     yatar Bursa kalesinde.
          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      
     Memleket toprağındadır kökü,
     Bedreddin gibi taşır yükü,
     yatar Bursa kalesinde.
         ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      
     Yüreği delinip batmadan,
     şarkısı tükenip bitmeden,
     cennetini kaybetmeden,
     yatar Bursa kalesinde.
Sf: 146
     BİR HASETÇİ ADAM
     Ne hasetçi adamsın;
     açmış kanatlarını gider,
     uçan kuş kıskanılır mı?
          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      
     Gözünü hırs bürümüş demek;
     rüzgarlığa heveslenmek neyse ne,
     fakat su olmayı istemek?
          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      
     Ne hasetçi adamsın,
     şairlik yetmez mi ki,
     buğday olaydım, dersin?
Sf: 149
     DÜNYANIN EN TUHAF MAHLUKU
     Akrep gibisin kardeşim,
     korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
     Serçe gibisin kardeşim,
     serçenin telaşı içindesin.
     Midye gibisin kardeşim,
     midye gibi kapalı, rahat.
     Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.
     Bir değil,
               beş değil,
                          yüz milyonlarlasın maalesef.
     Koyun gibisin kardeşim,
     gocuklu celep kaldırınca sopasını
     sürüye katılıverirsin hemen
     ve adeta mağrur, koşarsın, salhaneye.
     Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,
     hani şu derya içre olup
                               deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.
     Ve bu dünyada, bu zulüm
                                          senin sayende.
     Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
     ve hala şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
                          kabahat senin,
                                        - demeğe de dilim varmıyor ama -
                          kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!
Sf: 150
     ULUDAĞA DAİR
     Yedi yıldır Uludağla göz göze bakışıp dururuz.
     Ne o kımıldanır yerinden,
                                  ne de ben,
     lakin birbirimizi yakından tanırız.
Sf: 153
     BEN İÇERİ DÜŞTÜĞÜMDEN BERİ
     Ben içeri düştüğümden beri
                                 güneşin etrafında da on kere döndü dünya.
     Ona sorarsanız :
                       «Lafı bile edilmez,
                                   mikroskobik bir zaman.»
     Bana sorarsanız :
                        «On seneni ömrümün.»
     Bir kurşun kalemim vardı
                                     ben içeri düştüğüm sene.
     Bir haftada yaza yaza tükeniverdi.
     Ona sorarsanız :
                        «Bütün bir hayat.»

     Bana sorarsanız :
                        «Adam sen de, bir iki hafta.»
     Katillikten yatan Osman,
                           ben içeri düştüğümden beri,
                           yedi buçuğu doldurup çıktı,
                           dolaştı dışarlarda bir vakit,
                           sonra kaçakçılıktan tekrar düştü içeri,
                           altı ayı doldurup çıktı tekrar,
                           dün mektup geldi, evlenmiş,
                           bir çocuğu doğacakmış baharda.
     Şimdi on yaşına bastı,
                          ben içeri düştüğüm sene,
                                  ana rahmine düşen çocuklar.
     Ve o yılın titrek, ince, uzun bacak tayları,
                        rahat, geniş sağrılı birer kısrak oldular çoktan.
Sf: 154
     Fakat zeytin fidanları hala fidan,
                                        hala çocuktur.
     Yeni meyanlar açılmış uzaktaki şehrimde
                                                   ben içeri düştüğümden beri.
     Ve bizim hane halkı,
                        bilmediğim bir sokakta
                                                görmediğim bir evde oturuyor.
     Pamuk gibiydi, bembeyazdı ekmek
                                     ben içeri düştüğüm sene.
     Sonra vesikaya bindi,
     bizim burda, içerde, birbirini vurdu millet
                             yumruk kadar, simsiyah bir tayın için.
     Şimdi serbestledi yine,
     fakat esmer ve tatsız.
     Ben içeri düştüğüm seni
                       İKİNCİSİ başlamamıştı henüz.
     Daşav kampında fırınlar yakılmamış,
     atom bombası atılmamıştı Hiroşima'ya.
     Boğazlanan bir çocuğun kani gibi aktı zaman.
Sf: 156
     BİZ
     kulede bir başına bir adam oturur
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     önünde milyonlarca düğme var
     düğmenin birine bastı mıydı
     bizlerden biri ya kolunu kaldırır
                               ya adam öldürür
                               ya çişini eder
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       tereci tere satar
     biz vatan satarız
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      biz kurşuna dizeriz düşünceyi
     hiçbir şey düşünmiyeceksin
     hatta hiçbir şey düşünmediğini bile
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑ 
     bir ilacımız var bizim
     şırınga ettik mi insana
     istediğimizi söyletiriz
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      biz insan eti yeriz
     pek güzel oluyor nohutlu yahnisi
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      ucu kurşunlu kırbaca pek meraklıyız
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      kapıya şapkanı as
     gir içeriye
     yat karımızla
     biz görünce şapkayı
     döner gideriz rahatsız olmayın diye
Sf: 157
     çocuklarımız
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     kıçlarına etiket yapıştırılır
     piçhanelerde yetiştirilir
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      yatağa yatmadan
     yastığın altına bak
     oraya girmiş olabilir bizlerden biri
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      geçenlerde güneş tutuldu ya
     bu fesatlığı da biz yaptık
     propaganda kuvvetiyle
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      en iyisi biz asmak
     bizi kesmek
     hapislere atmak bizi
     bizi atomlamaktır.
Sf: 158
     her sabah karşıda görünen ufuk
                      her akşam bırakılmadı mı arkada :
Sf: 154
     YAŞAMAYA DAİR
     1
     Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
     yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
                  hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
                  ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
                                                            yaşamak, yani ağır bastığından.
                                                                                                       1947
Sf: 163
     YAŞAMAYA DAİR
     2
     Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,

     yani, beyaz masadan
                              bir daha kalkmamak ihtimali de var.
     Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini
     biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına,
     hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,
     yahut da yine sabırsızlıkla bekleyeceğiz
                                                         en son ajans haberlerini.
                          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,
                                                      diyelim ki, cephedeyiz.
     Daha orda ilk hücumda, daha o gün
                                     yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.
     Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,
                                   fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz
                                   belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.
     Diyelim ki, hapisteyiz,
     yaşımız da elliye yakın,
     daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
     Yine de dışarıyla beraber yaşayacağız,
     insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
                                                     yani, duvarın arkasındaki dışarıyla.
                          ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Yani, nasıl ve nerde olursak olalım
                       hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak.
                                                                                                1948
Sf: 164
     YAŞAMAYA DAİR
     3
     Bu dünya soğuyacak,
     yıldızların arasında bir yıldız,
                                     hem de en ufacıklarından,
     mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
                                 yani, bu koskocaman dünyamız.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Bu dünya soğuyacak günün birinde,
     hatta bir buz yığını
     yahut ölü bir bulut gibi de değil,
     boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
                                          zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Şimdiden çekilecek acısı bunun,
     duyulacak mahzunluğu şimdiden.
     Böylesine sevilecek bu dünya
                                          «Yaşadım» diyebilmen için...
                                                                                       Şubat 1948
Sf: 165
     ANGİNA PEKTORİS
     Yarısı burdaysa kalbimin
                                            yarısı Çin'dedir, doktor.
     Sarınehre doğru akan
                                      ordunun içindedir.
                            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Sonra, her şafak vakti, doktor,
                                          her şafak vakti kalbim
                                                           Yunanistan'da kurşuna diziliyor.
                            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Sonra, bizim burda mahkumlar uykuya varıp
                                                           revirden el ayak çekilince 
                                    kalbim Çamlıca'da bir harap konaktadır
                                                                                         her gece,
                                                                                                    doktor.
                            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Sonra, şu on yıldan bu yana
     benim, fakir milletime ikram edebildiğim
                 bir tek elmam var elimde, doktor,                  
                                                                 bir kırmızı elma :
                                                                                        kalbim...
                         ๑۞๑*-._.-*๑۞๑        Ne arteryo skleroz, ne nikotin, ne hapis,
     işte bu yüzden, doktorcuğum, bu yüzden
                                                     bende bu angina pektoris...
                         ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Bakıyorum geceye demirlerden
     ve iman tahtamın üstündeki baskıya rağmen
     kalbim en uzak yıldızla birlikte çarpıyor...
                                                                                 Nisan 1948
Sf: 166
     AŞI
     1
     tarla hazırdı
     koyu esmer eti anadan doğma çırılçıplak
     tarla hazırdı
     şişkin ıslak dudaklarını açmıştı yarı yarıya
     uzun sürmedi bekleyiş
     sabah aydınlığında canlı küçük kurtlar gibi yukardan saçılıp aktı tohum
     hazla ürperdi toprak
     için çekti akanı
                   açılıp kapanarak
                        açılıp kapanarak
     sonra da mahmur
                    bir kat daha güzel
                               terli kabarık
                                           gerindi
     ben ölümden kuvvetliyim diyebilirdi
                                                       gebeydi artık
                  ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      2
     arılar fırladı güneşe doğru
     en önde kızoğlankız yeni beyarı
     nazlı bir vızıltıdır zar gibi ince şeffaf kanatları
     beli koptu kopacak
     altın tüylü süzme karnında da üç kızıl kuşak
     yetişip önledi onu erkeklerin en güçlüsü
     sonra yukarda boşlukta güneşin orda 
                                    dikenli incecik bacaklar karıştı birbirine
     bir saniye sürdü aşı
Sf: 167
     silkinip kurtuldu dişi
     düştü erkek
                   içinden kopan etleriyle toprağa
                    ๑۞๑*-._.-*๑۞๑  
     3
     odalarının penceresi ormana açık
     ağır yaz bulutlarının altında orman
     bir yumurtalık gibi nemli ılık
     erkeğin yüzünde aşağıdan
                                           kadının gözlerinden vuran ışık
     ormanın üstüne yağmur boşandı ansızın
     yeşil ela gözlerini yumdu kadın
     yarı açık ağzında ıslak dişleri berrak duru
     içinde taa yüreğinin kökünde sıcak sıcak duydu yağmuru
Sf: 168
     ***
     ilerleyen aydınlığın içindeyim,
     ellerim iştahlı, dünya güzel.
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑
     Doyamıyorum gözlerim ağaçlara :
     öyle ümitli onlar, öyle yeşil.
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Güneşli bir yol gidiyor dutlukların arasından,
     hapisane revirinden penceredeyim.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑  
     Duymuyorum ilaçların kokusunu,
     bir yerlerde karanfiller açmış olacak.
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      İşte böyle, karıcığım, işte böyle,
     mesele esir düşmekte değil,
     teslim olmamakta bütün mesele...
                                                                          (Mayıs 1948)

     ***
     Bu işte insafsız olacaksın, birazcık da kibirli,
     ne kahır, ne keder, ne zulüm,
     seni ancak ölüm
                            teslim alabilmeli.
                                                                           (1948)
Sf: 170
     YİNE SANA DAİR
     Sende ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
     sende, ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
     sende uzaklığı,
     sende, ben, imkansızlığı seviyorum.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
     ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,
     ve bir avcı iştihasıyla etini dişlemek senin.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,
     fakat asla ümitsizliği değil...
                                                                         (1948)
Sf: 173
     Haydi güle güle gülüm
               haydi güle güle...
     Hani ağlamak yoktu?
     Ağlama kızım,
     gözüne batacak sürmelerin.
     Taksiye bindin işte,
     işte hapishanesinde yattığın şehrin
              geçiyorsun içinden.
     Şoför belki ben yaşta bir adam
     dikiz aynasından bakıyor sana
     anlıyor bu güzel kadının ağlamasını.
     Belki onun da içeride yatanı vardır
     belki tanır beni, belki kendisi de bizdendir.
     Biliyorum :
     Demirlerden seyrettiğim bu şehir
     kaplıcalar
           türbeler
                 ipek fabrikaları ve kocaman bir çınardır.
     Ve sahici insanları
           benim insanlarım
                 nasıl da perişan...
     Fakat yüzlerine güneş vurmuş gibi olmuştur
             sen gözyaşları arasından
                    onlara baktığın zaman.
     Sen bu şehre bundan önce de geldin demek?
     Sen bu şehre gelesin de beni aramayasın!
     Öyle mi? Ağla gülüm!
     Hem de hüngür hüngür ağlamalısın.
     Hayır ağlama, Allah belamı versin benim ağlama!
     Etrafına bak :
     Ben ve şehir çoktan arkada kaldık.
Sf: 174
     Fakat ikindi aydınlığında :
           benim aydınlığımda ortalık.
     Artık elimden kurtulmanın imkanı var mı!
     Senin de böyle bir şey istediğin yok zaten.
     İşte seninle ben
              işte ikimiz gülüm işte ikimiz
                        işte ikimiz en güzel şeye
                        dağlardan denize iniyoruz.
Sf: 175
     Sen güneşin altında yeşil gözlerinle
                     Çırılçıplak yatacaksın
     Ben üstüne eğilip senin
     Ben kainatın en müthiş hadisesini
                       Seyreder gibi seyredeceğim seni
     Sen kollarını boynuma atacaksın
     Boynumda kıvıl kıvıl ağırlığın
     Ben ölümsüzlüğü tadacağım
                     Kıpkırmızı ağzından
                                                                (1949)
     ***
     Mavi gözleri mahmur
     lepiska saçları darmadağın,
     çıplak ılık teninde bürümcük geceliği,
     yani açık saçık,
                        hatta hayasızca biraz,
     çıkar ansızın yatağından
                        bizim İstanbul'a bahar
                                                               (1949)
Sf: 177
     Ben bir yolculuk yaptım,
     ne senin beyaz dişlerinde ezilen üzümlere doyabildim,
     ne de kapalı bir yaz ikindisinde benzeyen yatağına.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Ben bir yolculuk yaptım,
     yepyeni yapılar vardı şantiyelerde.
Sf: 178
     genç bir çam gibi yemyeşildi ümit,
     ve bin metre yerin altında
                       insanların alnında yanıyordu grizu lambaları.
Sf: 188
     BİR NEHRE ATILAN CENAZE
     Hapisliğimin on ikinci yılındaydım
     üç aydan beri de
                         canlı cenaze halindeydim
     cenaze olan ben
                         serilmiş yatıyordu
     canlı olan ben
                      onu ibretle seyrediyordu
                      başka bir şey de gelmiyordu elinden
     cenaze yiyordu kendi kendini
     yapyalnızdı bütün cenazeler gibi de
     ihtiyar bir kadın gelip durdu kapıda
                                                  annem
     ana oğul cenazeyi kaldırdık
     ben ayaklarından tuttum o başucundan
                              ağır ağır indirdik
                              artık Yang-tse nehrine
     kuzeyden akıyordu ışıl ışıl ordular
                                                                           (1949)
Sf: 189
     TAHİRLE ZÜHRE MESELESİ
     Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
     hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
     bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
     yan yürekte.
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Mesela bir barikatta dövüşerek
     mesela kuzey kutbunu keşfe giderken
     mesela denerken damarlarında bir serumu
                                              ölmek ayıp olur mu?
            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
     hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
            ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Seversin dünyayı doludizgin
     ama bu onun farkında değildir
     ayrılmak istemezsin dünyadan
     ama o senden ayrılacak
     yani sen elmayı seviyorsun diye
     elmanın da sen sevmesi şart mı?
     Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık
     yahut hiç sevmeseydi
     Tahir ne kaybederdi Tahrliğinden?
             ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
     hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
Sf: 190
     HAPİSTE YATACAK OLANA BAZI ÖĞÜTLER
     Dünyadan memleketinden insandan
                 umudun kesik değil diye
                 ipe çekilmeyip de
                 atılırsan içeriye
                 yatarsan on yıl on beş yıl
                 daha da yatacağından başka
     sallansaydım ipin ucunda
                     bir bayrak gibi keşke
                                         demeyeceksin.
     yaşamakta ayak direyeceksin.
               ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Belki bahtiyarlık değildir artık
     boynunun borcudur fakat
                                      düşmana inat
                                      bir gün fazla yaşamak.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑    
     İçerde bir tarafınla yapayalnız kalabilirsin
                           kuyunun dibindeki taş gibi
     fakat öbür tarafın
                      öylesine karışmalı ki dünyanın kalabalığına
                      sen ürpermelisin içerde
                      dışarda kırk günlük yerde yaprak kıpırdasa.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      İçerde mektup beklemek
     yanık türküler söylemek bir de
     bir de gözünü tavana dikip sabahlamak
                   tatlıdır ama tehlikelidir.
                ๑۞๑*-._.-*๑۞๑      Tıraştan tıraşa yüzüne bak
     unut yaşını
     koru kendini bitten
                     bir de bahar akşamlarından.
Sf: 191
     bir de ekmeği
                   son lokmasına dek yemeyi
     bir de ağız dolusu gülmeyi unutma hiçbir zaman.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Bir de kim bilir
     sevdiğin kadın seni sevmez olur
     ufak iş deme
     yemyeşil bir dal kırılmış gibi gelir
                                            içerdeki adama.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       İçerde gülü bahçeyi düşünmek fena
     dağları deryaları düşünmek iyi
     durup dinlenmeden okumayı yazmayı
     bir de dokumacılığı tavsiye ederim sana
     bir de ayna dökmeyi.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Yani içerde on yıl on beş yıl
                                  daha da fazlası hatta
     geçirilmez değil
                            geçirilir
                            kararmasın yeter ki
                            sol memenin altındaki cevahir.
                                                                             (Mayıs 1949)
Sf: 194
     Bu dünya öküzün boynuzunda değil,
                           bu dünya ellerinizin üstünde duruyor.
Sf: 196
     İBRAHİM BALABAN'IN «MAPUSANE KAPISI TABLOSU» ÜSTÜNE SÖYLENMİŞTİR.
     Altı kadın vardı demir kapının önünde,
     beşi toprağa oturmuş, ayakta biri,
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       sekiz çocuk vardı demir kapının önünde,
     besbelli henüz öğrenememişler gülmeyi.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Altı kadın vardı demir kapının önünde,
     Ayakları sabırlı, ellerinde keder,
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       sekiz çocuk vardı demir kapının önünde,
     cin bakıyor kundaktakiler.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Altı kadın vardı demir kapının önünde,
     sımsıkı gizlemişler saçlarını,
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       sekiz çocuk vardı demir kapının önünde,
     biri kavuşturmuş avuçlarını.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Bir jandarma vardı demir kapının önünde,
     ne dost, ne düşman, nöbet uzun, hava sıcak.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Bir beygir vardı demir kapının önünde,
     nerdeyse ağlayacak.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       bir köpek vardı demir kapının önünde,
     burnu kara, tüyü sarı,
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       kamış sepetlerde yeşil biber vardı,
     torbalarda kömür, heybelerde soğan sarmısak.
                       ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Altı kadın vardı demir kapının önünde
     ve demir kapının ardında beş yüz erkek vardı efendim;
     altı kadından biri sen değildin, ama
     beş yüz erkekten biri bendim.
                                                                                               28.12.1949
                                                                                               Bursa Hapisane
Sf: 202
     HAPİSTEN ÇIKTIKTAN SONRA
     1 - Uyanış
     Uyandın.
     Nerdesin?
     Evinde.
     Alışamadın hala
                  uyanır - uyanmaz
                  evinde olmaya.
     On üç yıl hapiste kalmanın
                sersemliklerinden biri de bu.
     Yanında yatan kim?
     Yalnızlık değil, karın.
     Uyuyor melekler gibi mışıl mışıl.
     Yaraştı hatuna gebelik.
     Saat kaç?
     Sekiz.
     Demek akşama kadar emniyettesiniz.
     Çünkü teamüldendir
                        polis ev basmaz güpegündüz.
Sf: 204
     Kızarıyor yüzün
                       öfkeden ve utançtan
    ve umumiyetle flan değil,
              sırf sana ait
              ve eli kolu bağlı bir hüzün.
     Karını aradan itip yere yuvarlamışlar da
                                          düşürmüş gibi çocuğunu,
     yahut yine hapisteymişsin de
     karakolda yine dövülüyormuş gibi
                                      köylü jandarmalara köylüler.
     Ansızın bastırdı gece.
     Bitti akşam gezintisi.
     Bir polis jipi saptı sizin sokağa,
     karın fısıldadı :
                            - Bizim eve mi?
Sf: 205
     yavrum düşmesin istiyorum hapislere
         güzelden, haklıdan, barıştan yana diye.
Sf: 206
     Benim oğlan
               dünyaya geldiği zaman,
     çocuklar doğdu Yunan zindanlarında,
     babaları kurşuna dizilmiş.
     Bu dünyada ilk görülecek şey diye
                         demir parmaklığı gördüler.
     Benim oğlan
                 benim yaşıma bastığı zaman,
     ben bu dünyada olmayacağım,
     ama harikulade bir beşik olacak dünya,
     siyah,
           beyaz,
                   sarı,
      bütün çocukları
                               sallayan
      mavi atlas döşekli bir beşik.
Sf: 207
     GENÇLİK MARŞI
     Yenilmez bayrağıyız ilerinin
     Güzel yurdumuzda halktan yanayız
     Düşmanıyız karanlığın gerinin
     Dünyada barıştan halktan yanayız
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Halk için gerçekten hürriyet için
     İleri ferah bir memleket için
     Çelik bir imanla yürüyelim biz
     Biz su katılmamış yurtseverleriz
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Halka açılmalı ardına kadar
     Bilimi hapseden altın kapılar
     Büyük Türk halkının hakkıdır bilgi
     İçtiği su yediği ekmek gibi
              ๑۞๑*-._.-*๑۞๑       Halk için gerçekten hürriyet için
     İleri ferah bir memleket için
     Çelik bir imanla yürüyelim biz
     Biz su katılmamış yurtseverleriz
                                                           İstanbul, 1950
Sf: 209
     Aldanmazsak varız : varız!
     Aldanırsak : yok!
Sf: 210
     Büyük hürriyetinle bir çukuru doldurabilrsin,
     meçhul asker olmak hürriyetiyle,
                                                       hürsün!
Sf: 207
     Bir alet, bir sayı, bir vesile gibi değil
     insan gibi yaşamalıyız dersin,
     büyük hürriyetinle basarlar kelepçeyi,
     yakalanmak, hapse girmek, hatta asılmak hürriyetiyle,
                                                                                       hürsün!
Pozitif:
1) Az değişiklik gösteren yapısına rağmen sadeliği ve kullanımı zevk veren yanları...

Negatif:
1) Koku çok hafif. Üstelik bu bir Extrait de Parfum.
Notalar:
Üst: Öd ağacı. (ck: tütsü, manolya, öd ağacı)
Kalp: Gül, Amber. (ck: şeftali, beyaz bal)
Baz: Tütsü. (ck: misk, tarçın, deri)
Tip: Oryantal, Baharatlı, Çiçeksi, Tatlı, Odunsu, Dumansı.
Cinsi: Unisex. %50 Maskülen - %50 Feminen
Üretim: Yeni Formül
Çıkış Yılı: 2011
Koku rengi: Kahverengi
Referans: Tatlı Kösele
Konsantrasyon: Extrait de Parfum
Parfümör: James Heeley
Doktrin: "Müzeyi gezmek iyi de, müzelik olmak fena!" - Nazım Hikmet

1 yorum:

  1. Nazım Hikmet'in büyük aşkı olarak bilinen Piraye'yi Nazım Hikmet çok kez yarı yolda bırakmış aslında. Hatta artık Piraye terk etmeyeceğinden emin olduğunda onu terk edip Münevver ile evlenmiş.
    Bir gönülde iki sevda olamaz
    yalan
    olabilir.
    Şehrinde soğuk yağmurların
    gece otel odasında sırtüstü yatıyorum
    gözlerim tavana dikili
    bulutlar geçiyor tavandan
    ıslak asfaltı geçen kamyonlar gibi ağır
    ve sağda uzakta
    ak bir yapı
    yüz katlı belki
    tepesinde altın iğne parlıyor.
    Bulutlar geçiyor tavandan
    karpuz kayıkları gibi güneş yüklü bulutlar
    Oturmuşum cumbaya
    yüzüme suların ışığı düşüyor
    bir ırmak kıyısında mıyım
    bir deniz kıyısında mı?
    O tepsideki ne
    o güllü tepsideki
    yer çileği mi kara dut mu?
    Fulya tarlasında mıyım
    karlı kayın ormanın da mı?
    Gülüp ağlıyor sevdiğim kadınlar
    iki dilde

    YanıtlaSil